Het zijn er gewoon meer dan 1500 hoor. Verbaasd keek ik op…

Ik had mijn kinderen uit voorzorg vorige week een nieuwe puzzel laten kopen. Minimaal 1000 stukjes was de opdracht. Ze kwamen terug met een grote doos. 1500 stond er in het groot op. Mooi daar waren we wel even zoet mee. Maandag de eerste dag thuis werden de kantjes gelegd. En elke dag kwamen daar een aantal stukjes binnenkant bij. Terwijl ik daar met mijn dochter aan onze keukentafel zit, flap ik eruit: “Dit is eigenlijk best een uitdagende puzzel”. Ik kreeg niet het bevestigende antwoord wat ik verwachtte maar ze zei: “Het zijn ook niet eens 1500 stukjes, het zijn er meer”. Ik keek op en wilde reageren, maar vanaf de andere kant van de kamer kwam direct nog een andere reactie eroverheen. “Er zitten 99 vakjes en bijna net zoveel konten in”  Verbaasd keek ik op, even helemaal afgeleid van het puzzelen.

Mijn gedachten wilden reageren vanuit mijn ervaring, mijn mening. Ik wilde ze vertellen wat hiervan gevonden kan worden. Dat je buiten deze huismuren met anderen geraakt kan worden als je op deze manier uitspreekt hoe je dingen doet en vindt. Zeker als dat anders is dan wat wordt verwacht. Tegelijk verbaas ik mezelf daar weer mee. Dat wat zij nu lieten zien, is eigenlijk waar ik juist van hou. Dat anders doen, zoeken naar andere manieren, mogelijkheden en oplossingen. Daar van genieten, het laten zien, voor durven staan en samen beter maken. Bewust zijn dat dat er al is, die basis om dit te kunnen doen en door te kunnen ontwikkelen.

Jij hebt het al, ik heb het al, mensen in je omgeving hebben het al. Waar? Dat ontdekken we samen, voor jou, voor je werk, voor je zinvolle bijdrage. Daar sta ik voor op en daar droom ik van. Dat ieder mens weet wat hem of haar uniek maakt, gaan doen waarvoor ze hier zijn. De creatievelingen en wereldverbeteraars, de uitvinders en doorzetters. Worstelend, stralend, genietend. Van die helden met een cape een veeg op hun gezicht, verwilderde haren. Dat zijn mijn kinderen, dat ben ik en dat ben jij!

Ik kan dit niet alleen. Ben namelijk niet veel anders dan jij. Ik heb jou nodig, gewoon zoals je bent om mijn lach te vinden, helpen mijn cape niet te vergeten. Laten we onze cape van de kapstok pakken en meenemen. Een paar keer op een dag bewust even omdoen. Steeds wat langer en meer! Elkaar daaraan herinneren. De “doe dat maar niet, dat is niet handig, of daar zitten mensen niet op te wachten” stemmetjes bedanken voor hun werk. Het is nu meer dan ooit nodig dat je weet en doet wat jij goed kan. Doen wat je makkelijk af gaat, zorgt voor een lach, dat is je superkracht die hoort bij jouw cape.

Je gaat er de crisis mee doorkomen. Puzzelstukjes leggen, je draagt bij aan oplossingen, aan het thuis goed hebben in een tijd die vragen oproept en tegelijk dat je doorgaat terwijl je het misschien even niet weet. Je afvraagt of het werk wat je doet zinvol is, je geen zin hebt in oplossingen en tegelijk wilt weten en controle krijgen over wat nog komen gaat. 

Gun jij jezelf deze week af en toe je cape, power en verwilderde haren? Gun jij je in deze situatie waar je nu in zit een lach en stil staan in de chaos? Even stilstaan om juist vooruit te komen. We hebben ze nu namelijk nodig, jouw glimlach en positiviteit omdat je vooral doet wat je makkelijk afgaat. Je jezelf bent en daardoor de struikelblokken die er ook zijn beter kan nemen. Jouw sterke kanten dragen bij aan moedig kunnen doorgaan. Jouw rust kunnen bewaren en een lach. Van waarde zijn voor je kinderen nu je ze misschien de hele dag om je heen hebt. Voor jezelf: jij die door moet en geen idee hebt wanneer dit eindigt en hoe lang je dit nog vol houdt. Jij die misschien risico’s loopt en je zorgen maakt. Dat heb ik ook. Die puzzelstukjes die even niet weg te leggen zijn. 

Ik daag je uit om jouw lach en positiviteit te vinden. Het is er al jouw superkracht, je kan deze makkelijk bewust even ervaren. Het is niet meer dan een vraag stellen aan een ander en even een paar minuten de tijd te nemen om naar het antwoord te luisteren. Vragen die je kan stellen is ‘Waarom ben je bevriend met mij?’, ‘wat is mijn betekenis voor….’, ‘wat mis je nu we meer op afstand zitten’?  Gun jezelf iets leuks! Vraag je kinderen, je partner, je collega die nu op afstand zit en misschien wel nog duidelijker krijgt wat je waardeert nu jullie niet samen op de werkvloer zijn. Of juist andersom nu je meer werkt dan je eigenlijk wilt. En als dat voor nu even teveel is geef het aan een ander. Wat je geeft krijg je ook weer terug! Zie wat iemand anders doet dan wordt verwacht en geef dit terug als kwaliteit.

Ontvang wat je terug krijgt, de gedachten of uitspraken van ‘ja, duh, dit doet toch iedereen?’. Sta daar even stil, daar zit je superkracht. Hier zit jouw plezier en betekenis. Heb je je cape al gepakt?