Ik deed een serieuze poging om uit te leggen, hoe het werkte in mijn hsp hoofd. Een hoofd dat nooit uit staat, waarbij verschillende (regelmatig best veel) tabbladen openstaan. Zolang ik in de doe stand sta, (bezig ben/aan het werk ben) dan is het eigenlijk redelijk rustig in mijn hoofd. Zodra ik na een project of deadline even stapje terug neem en tijd neem om te ontspannen, m’n hoofd leeg te maken. Dan gebeurt er heel veel, behalve dat mijn hoofd rustig en leeg wordt. Ik legde uit dat zodra de druk van het presteren eraf gaat, ik even achterover kan leunen, dat hoofd juist op volle toeren begint te werken. Met handgebaren rondom mijn hoofd gaf ik aan dat er juist op dat moment tig gedachten en ideeën oppopten. Mijn studiegenootje die tegenover mij zat en mij dit zag en hoorde delen zei: ‘het is een popcornmachine’. Ze sloeg de spijker op de kop, dat was het inderdaad precies. Onze hsp hoofden zijn popcornmachines. Ons hoofd gaat open en de popcorn springt eruit.

Zolang ik gefocust met iets bezig ben, zijn de gedachten en ideeën er wel, maar werkt het net als popcorn maken in een zakje, met niet zoveel ruimte. Er poppen ideeën op net als het mais dat poef popcorn wordt, maar door de beperkte ruimte (het kleine zakje) komt het rustig naast de vele andere popcorntjes te liggen en gebeurt er niet heel veel.

Maar zodra de juiste omstandigheden er zijn om het mais (de ideeën) te laten poffen tot popcorn en er is veel ruimte, dan is er geen houden meer aan. Het schiet alle kanten op en het lijkt of er geen einde aan komt. Vaak heb ik geroepen: ik wilde dat ik mijn hoofd uit kon zetten, even de popcorn die uit mijn hoofd pofte mais te laten blijven. Inmiddels weet ik dat dat me veel meer energie en moeite kost dan mijn popcornmachine juist gewoon lekker popcorn te laten maken.

Ik laat het er zijn, ondanks dat het niet altijd wordt gewaardeerd. Ik heb me er vaak anders door gevoeld. De vraagtekens in de ogen van collega’s bij weer een uitspatting: “Waar heeft ze het over, waar wil ze heen…” Het deed me twijfelen aan mezelf. Kan ik het dan niet goed uitleggen, niet verwoorden wat ik bedoel, of ben ik gek?  Soms lag het eraan dat ik het te snel op tafel gooide en inderdaad nog niet alles goed kon verwoorden en overbrengen. Soms was het dat mijn manier van denken en beeld van hoe het eruit zou zien niet landde, hun brein werkte anders dan mijn brein. Het was teveel, te snel.

Ik heb gezocht naar manieren om mijn hoofd uit te kunnen zetten, boeken gelezen, internet afgespeurd. Inmiddels weet ik dat die popcornmachine juist het verschil kan maken. Dat die popcornmachine nodig is en ik deze heb om te gebruiken en inzetten. Ik kan er het verschil mee maken. Mensen met popcornhoofden zijn onmisbaar en ondanks dat we in de minderheid zijn, zeker niet minder belangrijk.

Wat ik niet meer doe is om alles wat oppopt, direct op tafel te gooien of direct in de praktijk uit te gaan voeren.  Alles wat oppopt en de gedachten die alle kanten opschieten die daarbij horen schrijf ik op of zet ik in een mindmap. Met regelmaat kijk ik er dan doorheen en pak ik op waar ik op dat moment echt mee aan de slag wil en kan. Zo is het wel een stuk rustiger geworden. Er zitten tenslotte 24 uur in een dag. Alles tegelijk willen doen wat oppoft zorgt juist voor dat misschien alles net niet lukt en daar wordt ik dan echt onrustig en moe van. En nee dat gaat echt nog niet altijd helemaal goed, maar gelukkig mag ik blijven ontwikkelen.

De ideeën en gedachten op zich geven geen stress en onrust, ik krijg er juist energie van, ze kunnen het verschil maken, van betekenis zijn. Het moment en de uitvoering zorgt ervoor dat het ook echt het verschil gaat maken. Zo kan ik nu steeds meer genieten van mijn popcornmachine.