Daar zit hij alleen aan een grote tafel bij de ingang van de zaal geconcentreerd te werken. Hij heeft geen oog voor wat er om hem heen allemaal gebeurt. Zijn potlood gaat zo gecontroleerd mogelijk over het papier. Ik kijk naar de tekening. Hij merkt dat ik stil ben blijven staan en naar hem kijk. Hij kijkt op….. twee prachtige stralende ogen kijken me trots en verwachtingsvol aan. Ik smelt…..

Omdat het zo hoort
Deze vrolijke kleuter heeft heel hard zijn best gedaan op zijn tekening en probeert deze binnen de lijntjes in te kleuren. Het is nog niet overal gelukt, hier en daar gaan er wat strepen over de lijntjes heen. Ik geef hem een compliment. Ik wil weer verder lopen maar zie hem nog net met zijn vinger over de strepen buiten de lijntjes vegen. Ik zeg tegen hem dat het niet zo erg is om af en toe buiten de lijntjes te kleuren. Hij kijkt me bedenkelijk aan en zegt: “Dat is niet goed.” Ik vraag aan hem waarom niet en hij antwoord: “Omdat het zo hoort.”
Hoeveel dingen doe jij omdat het zo hoort? Vind jij ook dat het zo hoort of is dat eigenlijk een stemmetje van iemand anders die dit tegen jou zegt?

Het gaat er niet om of je binnen of buiten de lijntjes kleurt het gaat erom dat je je eigen tekening tekent

De tijd dat ik voor mij liet tekenen…
Dit moment deed me terug denken aan de tijd dat ik leerde tekenen. Op school voelde ik me regelmatig ‘anders’, omdat ik soms dingen anders deed en anders dacht. De meeste klasgenoten en leerkrachten konden mijn gedachten en doen niet altijd volgen en ik begreep mijn klasgenoten en leerkrachten ook met regelmaat niet. Ik probeerde me aan te passen aan wat hoorde, omdat ik verbinding wilde met de anderen. Ik leerde niet mijn eigen tekening te maken, maar ik kopieerde de tekening van anderen en kleurde deze meestal keurig binnen de lijntjes in.

Ook tijdens mijn loopbaan deed ik veel van ‘wat zo hoorde’ (met hier en daar een uitzondering). Met mijn kennis, vaardigheden en talenten kon ik leuke schetsen maken, het kwam meestal niet verder dan schetsen. Mijn ideeën deelde ik wel, maar er een duidelijke tekening van maken dat deed ik niet. Het bleef dus een beetje vaag en werd niet opgepakt of uitgevoerd. Na enige tijd zorgde dat voor minder motivatie in mijn werk. Het blijven doen van wat ik deed werd te veel routine en ging ik uit onvrede op zoek naar een andere uitdaging. De verantwoordelijkheid voor dat er niets veranderde in en op mijn werk en ‘ze niet naar mij luisterden’ zocht ik buiten mijzelf. Het was de schuld van de omstandigheden of de ander die mijn ideeën niet begreep waardoor er niets veranderde.

Niet weg gummen van lijnen
De verandering kwam toen ik besloot mijn eigen tekening te gaan maken en ik bij het inkleuren af en toe buiten de lijntjes kleurde. De gekleurde strepen buiten de lijntjes zorgden voor een andere kijk op mijn tekening. Deze extra lijnen dienen als hulplijnen en ik vind dat ze mijn tekening beter maken. Ik ging stap voor stap steeds meer doen van wat mij motiveerde en wat ik wilde.

Met sommige lijnen die ik op mijn papier heb gezet kon en kan ik (nog) niks, toch vullen ze mijn tekening prachtig aan. Ze laten mij zien dat niet alles wat ik teken of kleur het juiste is of nu al het gewenste resultaat geeft. Deze lijnen en strepen staan soms voor moeilijke momenten die ervoor zorgen dat ik wilde opgeven. Door deze lijnen en strepen kon ik ook leren en me verder ontwikkelen. Moeilijke momenten vragen om moed en helpen je verder! Dus ik laat alle strepen en lijnen staan, probeer ze niet weg te gummen, ik geef omstandigheden of anderen niet de schuld, maar leer ermee om te gaan en kijk waar ik invloed op kan hebben om zo meer te doen van wat voor mij zinvol is.

Jouw tekening
Ik heb gezien dat veel mensen zijn gestopt met tekenen, omdat toen zij ideeën en verbeterpunten hoopvol uitspraken er geen verdere actie of helemaal geen reactie kwam. Ze miste waardering en ervoeren teleurstelling of nog erger frustratie en boosheid. Als mens hebben we behoefte aan waardering en bevestiging en blijven liever weg van negatieve gevoelens. Een vaak gehoorde reactie is: “Ze luisteren toch niet dus laat het maar”. Ik vind het een gezamenlijke verantwoordelijkheid van werkgever en werknemer als beide optimaal gebruik willen maken van elkaar. Maar als jij nu merkt dat je hier echt geen invloed op kan uitoefenen bij je werkgever, waarom kies je er dan toch voor om deze situatie te blijven? Door in deze situatie te blijven en te accepteren dat het gaat zoals het gaat, verlies je je betrokkenheid, motivatie en enthousiasme. Hoe oprecht betrokken, enthousiast en gemotiveerd ben jij nog en kom je nog energiek thuis na een dag werken?

Waargebeurd verhaal….

Dromen doen en stralen
Een aantal maanden terug sprak ik met iemand die ruim een jaar geleden haar carrière was begonnen. Ze had haar opleiding gekozen, omdat ze een droom had en een bijdrage wilde leveren aan deze wereld. Na vier jaar studeren had ze haar diploma. Ze had een leuke baan gevonden en had er enorm veel zin in om te starten. Tijd om haar droom werkelijkheid te laten worden, haar bijdrage te leveren door haar kennis te delen en haar ideeën verder te onderzoeken, te ontwikkelen en uit te gaan voeren.

Tijdens ons gesprek miste ik de sprankeling die vorig jaar van haar afstraalde en mij zo raakte. Ik zag wel teleurstelling. Haar droom werkelijkheid laten worden leek in de praktijk niet haalbaar. Haar vernieuwende ideeën en initiatieven werden helemaal niet met open armen ontvangen. Collega’s vonden haar ideeën maar niks. Ze hadden al allerlei verschillende  manieren van werken gehad en nieuwe dingen geprobeerd en dat werkte ook niet. Ze stonden niet open voor veranderingen en kleurden keurig binnen de lijntjes van de tekening gemaakt door de directeur. Op haar vragen waarom ze nu deden wat ze deden kreeg ze als antwoord:  “Daarom, dus doe het ook maar zo” of  “Omdat het zo hoort.” Ze stopte met vragen stellen en ging op precies dezelfde manier als haar collega’s aan het werk.

Wat is het meest vernieuwende dat jij het afgelopen jaar hebt gedaan?

Zelf de tekening maken
Al jong leren we om de tekening van de ander (vader, moeder, leerkracht etc.) netjes binnen de lijntjes in te kleuren. Neem bijvoorbeeld de opdracht het maken van een paddenstoel. Je krijgt een sjabloon van een paddenstoel, er word het kind vertelt dat deze rood is met witte stippen. Vervolgens maakt ieder kind een paddenstoel met een rode hoed met grote witte stippen erop. Waarom nemen we de kinderen niet mee naar het bos of kijken we naar foto’s van verschillende soorten paddenstoelen en laten we ze hun eigen paddenstoel maken? Op de middelbare school gaat het niet heel anders, de docent bepaald wat je moet leren, op welke manier je dit moet doen en welke doelen je moet behalen. Helemaal niet zo gek dus dat we het soms lastig vinden om onze eigen tekening te maken.

Eigen regie
Om een eigen mooie tekening te maken is het fijn dat iemand je wil helpen. Wat je tekent en hoe je tekening eruit komt te zien heb je echter zelf in de hand. De ander moet niet voor jou gaan creëren. We zijn namelijk pas echt trots als we op een blanco vel zelf iets gecreëerd hebben. Jij wil graag iets creëren dat bijdraagt aan de zin van je leven, om hier de regie over te hebben hoef je niet helemaal alleen aan de slag te gaan. Integendeel het lukt vaak beter met anderen, vooral als het de ‘juiste’ anderen zijn. Hoe weet je wie de ‘juiste’ anderen zijn? Door jouw eigen tekening te maken en in te kleuren zal je merken dat er steeds meer mensen op jouw pad komen die jou begrijpen en open staan voor je ideeën en je verder kunnen helpen. Door eigen regie ga je echt resultaten zien en samen maak je elkaar beter en kan je steeds meer gaan doen van wat je wil doen.

Maak het verschil
Mensen die de geschiedenis in gegaan als mensen die het verschil hebben gemaakt en grootste uitvindingen hebben gedaan, zijn niet groot geworden door anderen hun tekening te laten maken en alleen maar binnen de lijntjes te kleuren. Ze zijn blijven leren, onderzoeken, ze zijn gevallen nadat ze flink waren uitgeschoten, maar het belangrijkste is dat je na iedere keer vallen weer opstaat. Ze hebben weer moed verzameld en hebben volgehouden om zichzelf te blijven ook al werden ze uitgelachen en werd er van alles van ze gevonden. Ze namen geen genoegen met ‘daarom’ of ‘omdat het zo hoort’.

De eerste stap om ergens te komen is beslissen om niet te blijven waar je bent.

Jij kan dit ook!
Degene die ik een aantal maanden geleden sprak heeft besloten om weer te willen sprankelen. Ze leerde van deze ervaring. Ze besloot niet de schuld van wat er was gebeurt bij een ander te leggen, maar om zelf de regie te nemen en het te veranderen. Ze heeft onderzocht welke omgeving beter bij haar past, hoe zij het verschil maakt en waarom zij van meerwaarde is voor de werkgever waar ze wil werken. Nadat ze de regie weer in eigen handen had genomen, vond ze werk dat bij haar paste in een omgeving waar ze zichzelf kan zijn en verder tekent aan haar tekening en deze prachtig van kleur voorziet. Ze is haar droom gaan doen!

Als ik jou ontmoet zie ik dan die sprankeling bij jou? Heb jij de regie in eigen handen en maak je je dromen waar of kleur je vooral binnen de lijntjes? Geef hieronder of per e-mail sarina@rightinplace.nl je reactie of stel je vraag. Ik beantwoord je vraag en help je op weg naar eigen regie en meer energie van je werk!.

× Stuur een bericht