Terwijl ik de afscheidstraktatie voor mijn kinderen freubel heb ik even tijd om mijn gedachten tot rust te laten komen en dwalen ze af naar gisteren, vandaag en de komende week. Een week die in het teken staat van verandering en afscheid.

Deze veranderingen zijn de gevolgen van eigen keuzes waar ik volledig achter sta. En toch als het dan dichterbij komt voel ik toch de spanning, nu gaat het echt gebeuren. De keuzes voor verandering: het opzeggen van mijn vaste baan, mijn droom gaan naleven en een andere school voor mijn twee jongste kinderen. Het wordt nu realiteit en dat geeft toch wel een beetje zwaar gevoel in mijn onderbuik.

Twijfel
Zo nam ik gisteren afscheid van mijn collega’s, mooie unieke mensen die ik in de afgelopen maanden mocht leren kennen. Er was nog genoeg werk te verrichten en toch heb ik gekozen om afscheid te nemen. Voor iedereen een verandering, het zal even wennen zijn, maar ook zonder mij doet iedereen zijn ding en draait het gewoon weer door. Vast en zeker anders, maar wat is daar mis mee? En toch tijdens zo’n afscheid met mooie woorden is daar dan toch weer even dat twijfel gevoel, even denk je dan, had ik….maar als ik dan denk aan mijn droom, weet ik waarom ik deze keuze heb gemaakt en sta ik er nog vierkant achter. De twijfel zal het gaan lukken? En wat nu als….probeer ik los te laten, ik denk aan de bevestiging en vertrouwen die ik van mensen dichtbij, maar ook verderaf mocht krijgen. Zo ben ik bewust bezig om met de verandering en het afscheid om te gaan. Opzeggen van mij zekerheid een stap ver buiten mijn comfortzone en toch ga ik stap voor stap werken aan mijn droom en volharden in de uitvoering.

En morgen dan nemen mijn kinderen afscheid van hun klasgenoten, hun vertrouwde school en lieve juffen en dat ‘al’ voor de tweede keer. Ik heb de opmerking de laatste maanden regelmatig gehoord: ‘gaan ze nu weer naar een andere school?’ De overige opmerkingen die mij  (sensitief als ik ben) goed raakten maakten mij niet zekerder. De meningen van anderen deden me zo nu en dan toch twijfelen. Is dit niet teveel gevraagd, is dit echt beter voor ze? Ik heb het toch goed ingeschat dat zij flexibel zijn, met verandering kunnen en moeten leren omgaan en makkelijk weer nieuwe vriendjes en vriendinnetjes zullen maken? Of is het dealen met de verandering en de onzekerheid die hiermee gepaard gaat wat bij mij voor dit gevoel zorgt? Ook voor hun is het hoe dichterbij het komt hoe lastiger. Ze hebben mee besloten (voor zover ze dat kunnen overzien op hun leeftijd). Ze wilden echt zelf, maar ook bij hen begon de twijfel toe te slaan. Van tranen van verdriet tot boze buien, daar wil je je kinderen liever voor beschermen.

Stoer
Je kan je zorgen maken over veranderingen in je leven. Misschien ben je bang voor wat er komen gaat, je weet niet hoe je leven eruit komt te zien. De afgelopen maanden heb ik naast de opmerkingen die mij deden twijfelen ook veel te horen gekregen dat mensen me stoer vonden. Stoer dat ik deze keuzes had gemaakt en ga voor mijn dromen. Maar van binnen voelde ik me echt niet altijd zo stoer. Het is niet zo heel eng om het onbekende te betreden, maar wel om het bekende achter je te laten. Weten wat je hebt, maar niet weten wat je gaat krijgen.

Het vasthouden aan wat we hadden kan zekerheid bieden. Zekerheid is prettig, veel prettiger dan iets verliezen. Iets kwijtraken blijft vaak veel langer hangen. Als je moet overleven is het een goede eigenschap, je neemt geen grote risico’s. Maar is dat ook echt wat je nu wilt? Moet je overleven of is het eng om je zekerheid los te laten? Een mooie boodschap die dit mooi samenvat kreeg ik mee van één van mijn collega’s:

‘Als je alles loslaat heb je twee handen vrij om de toekomst te grijpen’

Wil je echt gaan doen wat bij je past, waar je energie van krijgt en gelukkig van wordt en zoeken naar zingeving? Dan is daar (als je dit nog niet doet) verandering voor nodig. Je hebt het nodig om vooruit te komen. Om eruit te halen wat erin zit. Je ontmoet nieuwe mensen waar je van leert, leuke dingen mee gaat doen en die je verder helpen om je dromen te realiseren.

Wees eens eerlijk als je nu in de zekerheid blijft, weet je dan wat je toekomst gaat brengen? Het kan slechter worden, maar het kan zeker ook veel beter worden. Wil jij ook stoer zijn en heb je wel een beetje lef om te veranderen probeer jezelf eens uit te dagen, je komt vast veel verder dan je dacht dat je kon.

Wacht niet op de perfecte gelegenheid om te beginnen. Beginnen maakt de gelegenheid perfect.

Weet jij eigenlijk wel wat je wilt, wat jouw droom is, maar voel je je nog niet klaar om te beginnen? Het perfecte moment om te beginnen komt er nooit. Ja het is eng om je oude vertrouwde situatie achter je te laten EN Ja, jij bent goed genoeg, geloof in jezelf dat je het kunt!

Alle begin is moeilijk, maar hoe langer je wacht hoe meer je mis kan lopen of misschien gaat het wel nooit gebeuren. Dromen worden waarheid als je eraan werkt, begin met kleine stapjes, wees je zelf en leef jouw leven!

Mijn twee stoere kids hebben vanochtend kennis gemaakt met hun nieuwe klas en juf. De jongste kon voor het eerst zelf op de fiets naar school en ze genoot ervan! Ze kwamen weer oude bekenden tegen van hun eerste school. En 1,5 uur later kreeg ik twee enthousiaste kinderen mee naar huis. De onzekerheid was weg, ze hadden er zin in! ‘Al ga ik iedereen van mijn oude school wel echt missen mam’. Natuurlijk ga je die missen lieverd, maar deze verandering gaat je ook weer zoveel meer brengen.

Zelf neem ik volgende week definitief afscheid van mijn vaste baan. Ik ga voor mijn droom. Dat zal gaan met vallen en opstaan. Maar wat er ook gebeurt ik zal geen spijt hebben dat ik het heb geprobeerd. Wat is nu echt het ergste wat me kan overkomen wanneer het niet lukt om mijn droom te realiseren? Wat is het ergste dat jou kan overkomen?