In mijn vorige blog had ik het over de ‘beetje gekke’ juf van mijn kinderen. Deze ‘gekke’ juf is heel prettig gek en ik vind haar een geweldig voorbeeld. Niet omdat ze een tien haalt voor alle eisen en competenties zoals beschreven in haar functieomschrijving of omdat ze goed scoort met goede toets resultaten van de kinderen. Ook niet omdat ze zich volledig aanpast om mij en ‘alle’ ouders tevreden te houden. Ik vind haar een goede juf omdat ze zichzelf is. Zij is een prachtig mens die zoveel passie heeft voor wat ze doet en ‘haar kinderen’. Deze juf laat zien wat haar talent is, wat ze goed kan. Maar zij is ook transparant in het laten zien dat ze nog niet alles kan en graag wil ontwikkelen. Ze is een voorbeeld in jezelf zijn, dat plezier belangrijk is en prettig gek doen heel gezond is. Dat kan ze mijn kinderen ook geven.

Wat ze hen mee geeft is iets waar ze hun hele leven iets aan hebben, wat het verschil kan maken. Natuurlijk zijn rekenen en taal en andere vakken van belang voor de ontwikkeling. Maar ik geloof dat ze echt leren om succes en geluk te hebben in hun leven als ze weten waar ze goed in zijn en wat ze écht leuk vinden om te doen. Als ze de kans krijgen om zelf te zoeken naar creatieve en passende oplossingen. Leren door het goede voorbeeld te krijgen in hoe je doorzet, verbinding maakt en om kan gaan met tegenslag en verandering. Als ze zich veilig en prettig voelen komt dat het leren van rekenen, taal etc. vast ook ten goede.

Trotse ouders
Je hoort regelmatig trotse ouders over hun kinderen met extra uitdagend werk, goede cijfers en hoe slim ze zijn. Gelukkig dat ouders trots zijn op hun kinderen, maar het lijkt steeds meer of vooral de prestatie er alleen nog maar toe doet. Ouders van wie een kind iets minder hoog op de getoetste vaardigheden scoort, luisteren stilletjes mee, kijken wat ongemakkelijk en zeggen weinig tot niks. Wanneer een kind minder goed presteert zijn er negatievere klanken over de leerkracht, de school, de directeur. Maar willen we onze kinderen meegeven dat als iets niet helemaal gaat zoals we hopen of verwachten dat het dan aan ‘een ander’ ligt? Is het echt zo belangrijk dat ze goed scoren in ons kennisgerichte schoolsysteem? Of is het belangrijk dat een kind ontwikkelt op de manier die bij hem past? Dat kinderen leren wat ze goed kunnen, wat hun talenten en mooie unieke eigenschappen zijn, hoe ze doorzetten, hoe ze kunnen leren, creatief denken etc?

Xandra van GaveMensen heeft dit heel mooi verwoord:

Ik wil (niet) weten…..

Ik wil niet weten wat je later wilt gaan worden. Ik wil weten waar je naar verlangt naar hetgeen wat voor jou zo belangrijk is dat je er elke dag voor op wilt staan en beter in wilt worden. Ik wil weten wat je kwetst, wat je raakt en waarvoor jij door het vuur gaat.

Ik wil niet weten of jij minimaal zevens op je rapport hebt staan. Ik wil weten hoe je aan je cijfers, voldoende of onvoldoende bent gekomen. Ik wil weten of je geleerd hebt om door te zetten om verschillende strategieën te gebruiken en om samen te werken.

Ik wil niet weten hoeveel nieuwe kennis je hebt geleerd vandaag. Ik wil weten of je de competitie met jezelf durft aan te gaan om elke dag te groeien en te ontwikkelen. Ik wil weten of je vragen kunt stellen om zo zelf tot nieuwe kennis te komen.

Ik wil niet weten waar jij allemaal (bij) bent geweest. Ik wil weten of je je eigen beste vriend kunt zijn. Ik wil weten of je voor je mening durft uit te komen, ook al is niemand het met je eens. En of je voor gek durft te staan ter wille van plezier en het avontuur van het leven.

Ik wil niet weten hoeveel online vrienden je hebt. Ik wil weten of je je kunt verbinden met anderen en goede relaties opbouwt. Ik wil weten hoe jij jezelf kunt zijn bij jouw vrienden. Hoe jij je aan hen spiegelt en hoe ze ervoor zorgen dat je het beste in jezelf naar boven haalt.

Ik wil niet weten hoe mooi en prachtig het verhaal is dat je kunt vertellen. Ik wil weten of je om hulp durft te vragen als je je klein, nietig en onwaardig voelt. Ik wil weten of je kwetsbaar durft te zijn, of je jouw verhaal kunt delen met anderen. En of je bij pijn kunt zijn, de mijne en de jouwe.

Ik wil niet weten wat jij later zult gaan studeren of bereiken. Ik wil weten waar jij op dit moment trots op bent, welke kwaliteiten jij te bieden hebt aan de wereld. En wat jij aan kleine dingen doet om de wereld een beetje ‘beter’ mooier of gelukkiger te maken.

Ik wil niet weten welk ‘label’ of ‘stempel’ jij hebt gekregen. Ik wil weten of je in jezelf waardeert wat jou ‘anders’ maakt, eigen en uniek en daarmee onderscheiden aan wat alle anderen kunnen bieden. Ik wil weten hoe jij jezelf hiervoor waardeert. 

Mijn ervaring
Ik mag mensen coachen die goede cijfers haalden op school, (boven)gemiddeld intelligent zijn, te horen kregen dat ze slim waren, maar toch te maken hebben gehad met een burn-out en bore-out. Mooie mensen die geen energie meer hebben; moeilijk keuzes kunnen maken, geen eigen verantwoordelijkheid nemen, niet weten wat nu echt bij ze past; geen realistisch en vaak een negatief zelfbeeld hebben omdat ze ‘anders’ zijn. Ook coach ik mensen die het wel in zich hadden om goede cijfers te halen, maar doordat ze zich onbegrepen en niet prettig voelde in ‘het systeem’ is dat er niet uitgekomen. Met gemengde gevoelens kijken ze terug op hun schooltijd, omdat ze ervaren hebben dat ze niet gewaardeerd werden en ze werden uitgelachen om en aangekeken op hun juist unieke kwaliteiten.

Gelukkig is er in de loop der jaren veel veranderd, maar nog steeds zijn er veel kinderen die niet met plezier naar school gaan. Die het gevoel hebben niet aan de verwachtingen te kunnen voldoen. Mijn wens is dat alle kinderen met plezier naar school kunnen gaan en kunnen leren op de manier die bij hen past. Zo kunnen ze zich optimaal ontwikkelen omdat ze zich er veilig voelen. Naar school gaan gaat toch niet alleen om het opdoen van kennis?

Mazzel
Ik gebruik nu deze ene juf als voorbeeld. Mazzel dat wij nou net die juf getroffen hebben? Echt wel, maar er zijn veel meer van dit soort leerkrachten. Het gaat erom met welke ogen je kijkt en hoe je er mee omgaat.  Stel je realistische verwachtingen? Als ouders zijn wij hierin het voorbeeld voor onze kinderen. Wat wij niet hebben, kunnen we ze ook niet geven. Dat geldt ook voor de leerkrachten, wanneer je verwacht van een chaotische leerkracht dat ze je chaotische kind wat minder chaotisch kan laten zijn dan gaat dat niet lukken. Dan zou de leerkracht zelf al lang niet meer chaotisch zijn. Ze kan wel een voorbeeld zijn hoe je er beter mee om kan gaan als je er last van hebt.

Mijn kinderen hebben zeker al meer van deze ‘mazzel’ leerkrachten gehad. Kanjers die hun kennis en ervaring met passie hebben ingezet om mijn kinderen te doen groeien. Leerkrachten die niet alleen gingen voor de goede cijfers, maar ook veel aandacht hadden voor persoonlijke en sociale groei. Ik weet zeker dat jouw kinderen ook deze leerkrachten hebben op hun school. Kijk eens goed zonder onrealistische verwachtingen of beïnvloed door verhalen van anderen. Er is naar mijn mening geen enkele leerkracht zo geweldig dat ze alle kinderen in de klas in één schooljaar alles kunnen leren wat ze moeten weten. Daarom gaan kinderen toch ook 8 jaar naar de basisschool? Ieder kind is uniek, iedere leerkracht ook. Elke goede leerkracht kan met zijn talenten en door wie hij of zij is iets moois van zichzelf  aan je kind(eren) meegeven. Ook leerkrachten zijn ‘gewoon’ mensen net als onze kinderen. Om optimaal te presteren hebben zij onder andere vertrouwen van en verbinding met ouders nodig. Misschien kunnen we in het hier en nu nog niet altijd helemaal op waarde schatten hoe de leerkracht van betekenis is voor jouw kind. Maar ‘later’ kan dit iets heel groots zijn.

Ik schrijf dit niet om te zeggen dat je alles los moet laten en er niks meer van vinden. Ook ik ben geen engeltje dat nooit moppert of als ik een verhaal van mijn kinderen hoor er iets van vindt. Als het mijn kinderen aan gaat kan ik van een zachtaardig vriendelijk persoon een pitbull worden. Zo gek is dat niet ze zijn het meest kostbare wat we hebben en dat willen we beschermen.

En natuurlijk kan het altijd beter. Ik weet dat als ik iets goed vind voor mijn kinderen dat nog niet wil zeggen dat dat ook goed is voor andere kinderen. Ik deel mijn mening, ervaring binnen de school met de juiste personen. Mijn ervaring is wanneer je er vragend, open en opbouwend in staat, je hiervoor een goed gesprek kan hebben met de leerkracht of directeur. Vervolgens is het aan hen om er iets mee te doen of niet. Ik ga ervan uit dat ze met hun kennis, expertise en rekening houdend met de vele regels waar ze zich in het onderwijs aan moeten houden, de beste besluiten nemen voor alle leerlingen. Daarnaast leven we gelukkig in een vrij land en verplicht niemand je (in de meeste gevallen) om naar een bepaalde school te gaan en daar acht jaar te blijven. Je hebt de keuze om zelf  het beste voor je kind(eren) te kiezen. Iedere school heeft zijn eigen kwaliteiten en expertise het is aan jezelf ter beoordeling of dat bij jouw kind past.

Mijn wens
Mijn wens is dat de talenten van iedereen die een school rijk is ‘bekend’ zijn bij iedereen binnen de organisatie en iedereen deze ook optimaal inzet. Autonomie, ontwikkeling zijn hierbij kernwoorden, zo kan er binnen organisaties nog mooier onderwijs gegeven worden binnen de kaders en regels die er zijn. Wanneer kinderen van jongs af aan echt kunnen ontdekken wat hun talenten zijn, dat ze uniek zijn er ertoe doen, creatief kunnen zijn etc. Dan is mijn werk in de toekomst niet meer nodig….

Vriendelijke ogen
Daarnaast zou ik graag willen
dat we als ouders soms met wat andere ogen naar het onderwijs kijken, wat minder over de leerkracht en school mopperen als kinderen minder goed presteren dan we hoopten of zaken iets anders lopen. Geef feedback, dit mag kritische feedback zijn, maar vergeet vooral ook de positieve feedback niet. Het terugkoppelen van kwaliteiten (waardoor jouw kind heeft kunnen groeien) en ontwikkelpunten van een leerkracht  draagt ook weer bij aan beter onderwijs en de groei van andere kinderen. Zelf stuur ik de laatste jaren aan het einde van het schooljaar altijd een mail naar de leerkrachten van mijn kinderen. Bij het schrijven van deze mails staan er vaak meer positieve punten dan ontwikkelpunten in. De ontwikkelpunten zijn vaak al meer tijdens het schooljaar aangekaart, waarbij ik me er dan op betrap dat ik ook wel wat meer positieve ervaringen terug had kunnen geven…..De reacties die ik van de leerkrachten terug krijg over mijn kinderen vind ik dan weer heel leuk en leerzaam. Op school ‘doen’ ze toch net even anders dan thuis. Meestal 😉 maakt mij dat dan weer een trotse ouder!

× Stuur een bericht