Ik heb werk gedaan wat mensen die nog niet way back gaan met mij vaak de uitroep: ‘Niet…..(ze kijken me even aan of het geen grapje is) echt waar??’ ontlokt. Wat ik dan heb gedaan heb ik maar eens opgeschreven, zit je even rustig?

Mijn loopbaan ‘startte’ op de dag na mijn vijftiende verjaardag. Vanaf dat moment werkte ik elke zaterdag in een kapsalon. Ik waste haren, veegde haren weg, waste heel veel handdoeken en vouwde ze ook allemaal op. Na een jaar mocht ik ook de kwast in mijn handen nemen en lekker klodderen.

Omdat ik de mavo deed mocht ik op mijn vijftiende al kiezen wat ik later wilde worden als ik groot was. Ik had werkelijk geen flauw idee. De meiden uit mijn klas gingen naar de havo om door te leren (de meeste gingen voor de pabo als vervolgopleiding), werden secretaresse of kapster. De voorlichting was nog niet echt uitgebreid of niet bij mij geland, want ik had werkelijk geen idee wat voor werk en functies er waren. Aangezien stil zitten niet mijn sterkste punt was en het me leuker leek om creatief bezig te zijn dan de hele dag achter een computer te zitten koos ik voor de opleiding tot hairstylist. In mijn omgeving bevestigden ze dat dit een goede keuze was.

Zo reisde ik net zestien geworden al elke dag van Huizen naar Utrecht. De opleiding vond ik leuk, moeiteloos ging ik door alle theorie en praktijk heen. Ik kon de vier jarige opleiding versneld doen. Ik propte 3 jaar in een kleine twee jaar en dus:

Net zeventien jaar oud werkte ik vier dagen per week. Ook ging ik nog een halve dag naar school om het laatste papiertje te halen wat er op dit gebied te halen viel. Ik switchte tussendoor van werkgever en ging full time werken.

Negentien was ik toen ik me afvroeg is dit het nu? Moet ik dit nog tot mijn (toen nog) 65ste blijven doen? De enige groeimogelijkheid die ik nog had was ondernemer worden. Met op elke hoek een kapsalon had ik daar niet echt zin in. Van de gedachte dat ik dit nog zoveel jaar moest doen zonder al teveel uitdaging werd ik niet blij.

In deze tijd lagen de banen voor het oprapen. Ik keek wat om me heen en zo kwam ik toch achter die computer terecht. Ik kreeg een contract voor twee jaar bij Randstad inclusief opleiding. Ik begon als junior secretaresse bij een groot ICT bedrijf. Bij dit bedrijf was ik na acht maanden in dienst. Ik genoot van het contact met collega’s, mensen kunnen helpen en kwaliteit te leveren.

Het volgende deel van mijn loopbaan zal ik meer samenvatten, anders wordt het een boek:

Bijna twee jaar werkte ik voor het hierboven genoemde bedrijf. Bij mijn vertrek nam ik de naam office manager mee. Bij dit bedrijf had ik ook kennis gemaakt ook P&O werkzaamheden. Op de vacature voor secretaresse P&O en opleidingen die ik op een zaterdag tegen kwam in de krant solliciteerde ik.

Waarom? Het was lekker dichterbij en ik dacht dat ik het wel kon. Niks meer en niks minder.

Eénentwintig jaar jong maakte ik de switch van het bedrijfsleven naar de zorg. Bij aanvang was ik secretaresse P&O en opleidingen. Acht hele jaren heb ik het hier volgehouden. Daar ben ik eigenlijk heel trots op, het is me daarna ook nooit meer gelukt. En heel eerlijk, bij deze werkgever deed ik ook elke twee jaar iets anders. Een andere functie, of project. Secretaresse opleidingen, secretaresse P&O onderwijs, P&O medewerker zorg, HRM medewerker zorg waren geloof ik de titels die ik had. Geen idee wat precies het verschil allemaal was, maar ik deed leuke dingen. Dat was wat ik zocht uitdaging en nieuwe dingen, ik wilde processen verbeteren en dat was wat ik daar ook mocht doen. Routine was vooral niet mijn ding, de afwisseling werkte wel goed.

Inmiddels waren er drie kinderen die ons gezin hadden uitgebreid en waren we verhuisd naar Zeewolde. Deze combinatie bracht een kink in de kabel van mijn loopbaan en ik besloot om me full time op het moederschap te richten. Nou ja niet echt full time. In Zeewolde wisten ze me te vinden voor vrijwilligerswerk. Ik denk dat ik toen meer uren werkte dan dat ik dat deed toen ik nog een betaalde baan had. Maar ik kon het werk doen wanneer ik het wilde en dat paste.

Alles wat ze aan me vroegen qua werk leek me in eerste instantie leuk. Ik voelde me vereerd en zei ook ongeveer overal ja op. Van secretaris en lid raad van toezicht, tot hulpmoeder bij het computeren, overblijfcoördinator en MR lid. Ik begon altijd enthousiast, maar na een jaar was de lol er wel voor me af.

Waarom? Ik had geen idee.

Dertig was ik en had eigenlijk nog steeds geen idee wat ik wilde worden als ik groot was. Ik deed wat ik deed omdat ik het leuk vond en zolang ik het leuk vond. Wat het was dat het leuk maakte wist ik eigenlijk niet precies. Als de nieuwigheid eraf was dan kwam er weer die drang naar iets wat me uitdaagde, iets wat ik nog niet kende. Waarom ik dan ja zei tegen iets nieuws, of wat ik precies zocht, het was altijd een gok. Ik moest het gevoel hebben dat het leuk was, niet te moeilijk vinden – het gevoel dat ik het wel kon- en het moest goed voelen met de mensen.

Ik was er ook nooit echt mee bezig waarom ik werd gekozen. Ik deed mijn ding, deed mijn best. Dat deed toch iedereen was mijn gedachte. Tot nu toe was ik nog nooit afgewezen bij een sollicitatie en ik stond er niet bij stil dat dit best uniek was. Ik wist niet beter dan dat dit de normale gang van zaken was. Ik stond er niet bij stil dat het handig was om te weten waar je goed in bent en dat je dat ook kan gebruiken in je werk om het leuker te maken.

Na een paar jaar vrijwilligerswerk en toen de jongste inmiddels bijna drie was kwam er een vacature voorbij voor medewerker P&O. Een mooie vacature om voor mij weer aan de slag te gaan.

Een aantal reorganisaties bij deze werkgever schudde mij wakker. Ik zag dat veel medewerkers niet meer wisten waar ze nou goed in waren of waarom ze deden wat ze deden. Ze hadden bij veranderingen andere functies gekregen, deden ander werk. Ze vonden het niet zo leuk als vroeger, maar ze hadden zich erbij neergelegd. Ze mochten dankbaar zijn dat ze nog werk hadden was een veelgehoorde reactie.

Dat was dus wat ik anders deed, of misschien niet kon. Ik ging niet voor de functie of een baan, ik moest het leuk vinden wat ik deed anders kwam ik mijn bed er niet meer voor uit. Als dat om de hoek kwam kijken ging ik weer op zoek naar iets nieuws. Door mijn eigen gehop (waar ik niet trots op was) én dat wat ik had gezien tijdens de reorganisaties besloot ik om weer de schoolbanken in te gaan. De post hbo opleiding Talent en Loopbaancoach moest mij antwoorden gaan geven. Dat deed het ook, ik vond mijn rode draad. Alles wat ik tot nu toe had gedaan was zo verschillend, maar wat voor mij belangrijk was waren mensen, verbinding en verbinden, plezier en verbeteren.

Ondertussen had ik de functies loopbaancoach, personeelsconsulent, personeelsadviseur, HRM medewerker, HR adviseur -what’s in a name- gehad. Het werd me steeds duidelijker wat ik leuk vond en waar ik voor stond.

Nog meer duidelijkheid kreeg ik na de opleiding de psychologie van hoogsensitiviteit. Volop duiken in de wetenschappelijke theorie over emoties, stress en ontwikkeling. Dit gaan begrijpen betekende voor mij ook nieuwe dingen persoonlijk ervaren. Er vielen steeds meer kwartjes. Ik ontdekte waarom ik deed wat ik deed. Vooral ook waarom ik me soms anders voelde, ik dat niet fijn vond en dan weer opzoek ging naar iets anders. Ik leerde dat dat anders zijn of doen niet beter of slechter is dan hoe anderen doen of het graag willen. Dat dat briljante authentiek zijn juist nodig is.

Daarmee was ik er nog niet, eigenlijk ben ik er nooit. Ik weet nu wel waar ik nu voor sta, ik weet waar ik mijn bed voor uit wil komen, ik kan steeds beter voor mezelf zorgen. Tegelijk blijft het een work in progress.

Ik neig het liefst naar niet anders zijn om in verbinding te blijven met anderen. Zo hoorde ik afgelopen week: ‘misschien moet je zelf eens gaan doen wat je zo mooi schrijft’ én ‘je bent een voorbeeld voor me’. Lekker tegenstrijdig en dat zaait dan twijfel bij mij over wat ik doe, over mijn keuzes en waar ik voor sta. En ik weet dat beide uitspraken prima zijn en kloppen. Het weten, de keuzes die ik maak, daar waar ik voor vecht wil niet zeggen dat het me altijd perfect lukt. Mijn gedachten en emoties hebben gewoon invloed. Ik weet wel waar ik voor wil gaan, welke stappen al wel lukken en dat ik daar energie van krijg en weer een volgende stap kan zetten.

Voel je dus niet alleen als je nog niet weet ‘wat je later wilt worden’. Je bent al iets geworden. Alleen soms weet je niet precies waarom je voor een bepaalde functie, werkgever of omgeving kiest of hebt gekozen. Ervaar je het ene moment dat je met energie en plezier werkt, maar ook dat gevoel van ‘ontevredenheid’ en uitgeblust zijn, is je niet helemaal onbekend.

Het ‘is dit het nu helemaal?’ gevoel is hoe ik het vaak omschrijf. Tegelijkertijd is het ook belangrijk dat je nu niet meteen bedenkt dat het echt tijd is voor een andere baan. Je gaat werken aan of aansturen om afscheid te gaan nemen van je huidige baan of werkgever. Dat zie ik medewerkers en werkgevers die bij me aankloppen steeds vaker doen. Maar er is een fijnere manier!

De aanleiding van het ‘is dit het nu helemaal?’ gevoel is vaak dat verwachtingen en verlangens niet (meer) duidelijk zijn. Dat wat belangrijk is voor jou helder krijgen en kunnen overbrengen. Als werkgever en medewerker er niet meer uit komen, dan wordt vaak een coach ingezet. Vaak is de uitkomst vervolgens dat er afscheid van elkaar wordt genomen. Doe het vanaf nu anders! Wacht niet meer totdat het zover is.

Voor beide kanten is het meestal een verlies. Hoe meer wisselingen hoe langer het namelijk duurt voordat jij doet wat je het liefste doet, waar je verbinding ervaart en je competenties optimaal kan inzetten. Zorg dat het niet misloopt, investeer eerder in jezelf en je werk.

Het is voor mensen spannend om naar een coach te gaan. Het krijgt te vaak de stempel dat er iets mis is. Dus vragen om een coach of het je medewerker voorstellen doe je niet 1-2-3. Zeker niet als je je schaamt voor het probleem. Of dat niemand anders dat doet. Of jullie vinden dat je het zelf moet kunnen oplossen.

Als je tijdig helder wil krijgen waarom jij doet wat je doet, wat voor jou belangrijk is en hoe je daarop kan sturen, dan groeit vertrouwen. Vertrouwen in jezelf, de samenwerking met je collega’s en je zinvolle bijdrage aan de organisatie. Dan kan je het werk gaan doen wat past bij jou en dat gevoel van ‘is dit het nou” weg neemt.

Het maakt dat je gemotiveerd en energiek werkt. En je ook na een dag werken met energie thuis komt. Dat levert veel op. Voor persoonlijke ontwikkeling en goede stappen zetten is meer voor nodig dan een functioneringsgesprek of af en toe een compliment. Werken aan persoonlijke ontwikkeling is geen bijzaak, het is een hoofdzaak. Weten wat je precies wil en bij je past dat kost tijd en is expertise voor nodig. Het vraagt dat je kan vertellen waar je goed in bent. Waarom jij wordt gekozen uit honderd sollicitanten en in welke omgeving jij op je best bent en dat gebruiken in je huidige werk en organisatie.

Blijf niet wachten op betere tijden of misschien juist nog slechtere. Kom nu in actie. Het is zonde als je langer wacht. Empower jezelf, ga weer meer genieten ervaar een fijnere samenwerking met je collega’s. Doe het voor je dierbaren, maar vooral voor jezelf!